van Thulden

Beste meneer Bert,

ik zag het aan uw ogen toen u na de wedstrijd tegenover Jack van Gelder zat. U had gehuild. Het dunne filmpje water over uw netvlies was de stille getuige van uw tranen. Het geeft niet, u hoeft zich er niet voor te schamen.

Mannen huilen ook, zelfs voetbaltrainers die doen alsof ze alles altijd onder controle hebben. Huilde u uit frustratie, meneer Bert? Omdat we van de mat werden geveegd door een paar Duitsers op halve kracht? Huilde u omdat u zag dat uw schoonzoon met z’n tong op zijn schoenen over het middenveld sjokte? Omdat u eindelijk moest toegeven dat u de verkeerde spelers het veld in had gestuurd? Of huilde u omdat u besefte dat u nooit als bondscoach aan dit toernooi had moeten beginnen?

Dit elftal is over datum. Het is kaas met schimmel erop; en als je er te lang naar kijkt brokkelt het uit elkaar. De verdediging hangt met plakbandjes aan elkaar, de middenvelders verzuipen in een zee van tegenstanders en de aanvallers dragen een rugzak met bakstenen rond. Johnny Heitinga draait liever zijn kont erin dan zijn kop voor de bal te gooien, Rafael van der Vaart heeft de draaicirkel van een olietanker en Arjen Robben is zichzelf kwijt sinds die ene penalty in de finale van de Champions League. Uw team is alleen nog maar een team op papier. De bewijsdrang is verdwenen. Blijkbaar was de tweede plaats van twee jaar geleden genoeg. Blijkbaar heeft de niet bestaande titel van één-na-beste van de wereld de honger gestild.

We dachten dat we nog steeds meetelden, ook als we op zeventig of tachtig procent zouden spelen. U dacht dat u dit elftal wel even kon invliegen vanuit Krakau – 1500 kilometer verderop – waar het 15 graden kouder is dan in Charkov. Dat was een grove fout. Iedere extra belasting, iedere extra aanpassing, is er één teveel voor een team dat loopt op het tandvlees. Na de wedstrijd tegen de Denen sprak u over vijftien gemiste kansen die alleen u had gezien. En na de vernedering tegen de Duitsers verzon u dat we de eerste twintig minuten véél beter waren. Het waren loze woorden: een banaan praat je niet recht. U weet het, ik weet het, we weten het allemaal: het was brandhout. Bagger. Prut met peren. We leven in het verleden, meneer Bert. We doen nog steeds alsof het de zomer van 2010 is. Die ene zomer waarin (bijna) alles lukte, waarin alles wat u aanraakte veranderde in goud. Ik weet het, we waren toen goed.

Maar als we eerlijk zijn hadden we toen ook heel veel geluk. Tegenstanders schoten zomaar in eigen doel, scheidsrechters vergaten rode kaarten te geven, op onze doellat wemelde het van de engeltjes. Het geluk is op. De magie is op. Het team is op. We hebben onszelf twee jaar lang in slaap gesust, we hebben gedroomd dat we de bijna-besten van de planeet waren, maar nu we wakker zijn ziet de wereld er ineens heel anders uit. Dit team is een echo uit het verleden. Dat werd het pijnlijkst duidelijk toen Mario Gomez zijn tweede erin roste – en niet eens de moeite nam om die treffer te vieren. De wedstrijd tegen Portugal wordt uw laatste als bondscoach. Na de wedstrijd zult u huilen. En u zult beseffen, net als wij, dat de zomer van 2010 definitief voorbij is.

Mark Cavendish heeft de door tal van valpartijen ontsierde vijfde etappe in de Tour de France, van Carhaix naar Cap Fréhel, gewonnen. De Brit van HTC-Highroad was Philippe Gilbert (Omega Pharma-Lotto) en José Joaquin Rojas (Movistar) te snel af. Rond de tussensprint na zeventig kilometer smakten verschillende renners tegen het wegdek, onder wie Rabobank-troef Robert Gesink en Tour-favoriet Alberto Contador. Zij kwamen rap weer terug bij het peloton. De Sloveen Janez Brajkovic, een van de vier klassementsrenners van RadioShack, moest echter de strijd staken. Het peloton raapte op 45 kiloemeter van de meet een vier man sterke kopgroep op. En de op 35 kilometer van de meet ontsnapten Thomas Voeckler en Jérémy Roy werden op twee kilometer van de finishlijn achterhaald door de sprintersploegen. Thor Hushovd behield de gele trui, Gilbert heroverde de groene trui en Cadel Evans (BMC) bleef in het bezit van de bolletjestrui.

197 renners

Rond 13.50 uur klonk het startschot voor de vijfde etappe in de Tour. De 197 overgebleven renners – de Belg Jurgen van de Walle had er de brui aan gegeven – stapten in Carhaix op voor de 164,5 kilometer lange rit naar Cap Fréhel. De Spanjaard José Iván Gutiérrez, in de derde rit al betrokken bij een lange vlucht, en de Fransen Tristan Valentin, Anthony Delaplace en Sébastien Turgot sprongen direct na de start weg. De vijf pakten snel vijf minuten. Daar waren er nog drie van over bij de puntensprint. Bij die bonificatiesprint (na zeventig kilometer) smakten verschillende renners tegen het wegdek. Bij een eerste val waren Laurens ten Dam, Bauke Mollema, Bradley Wiggins en Levi Leipheimer betrokken. Zij konden hun weg snel weer vervolgen.

Hoofdwond

Kort daarna gingen Gesink, Contador en Brajkovic onderuit. De Rabobank-troef en de drievoudig Tour-winnaar stapten snel weer op en reden redelijk snel het gat van een minuut met het peloton dicht. Brajkovic belandde met een hoofdwond in het ziekenhuis. Dat leek ook de bestemming van Tom Boonen te gaan worden. De zesvoudig ritwinnaar kwam samen met zijn ploeggenoten Addy Engels en Gert Steegmans hard ten val, bleef vijf minuten op het wegdek zitten en reed toen, gegangmaakt door Engels, toch weer verder. De Fransman Christophe Kern kampte al voor de Tour met knieklachten en kreeg na zeventig kilometer ‘abandon’ achter zijn naam.

Voeckler

De vier vroege vluchters werden op 45 kilometer van de streep opgepakt. De Fransen Voeckler en Roy sprongen tien kilometer verderop weg. De sprintersploegen raapten Roy op drie kilometer van de finish op, terwijl Voeckler het een kilometer langer volhield. In het gedrang voor een goede positie zag Edvald Boasson Hagen zijn kans schoon om in de laatste kilometer een gaatje te slaan. Hij kon zijn snelheid echter niet vasthouden. Ritwinnaar Gilbert en groenetruidrager Rojas vlogen over hem heen, maar zij moesten het op hun beurt weer afleggen tegen Cavendish. De rappe Brit was niet eens in beeld toen er nog vijfhonderd meter te rijden waren, maar vanuit ogenschijnlijk geslagen positie stak hij toch nog iedereen voorbij.

Niet de torenhoge topfavoriet Philippe Gilbert, maar Cadel Evans heeft de vierde etappe in de Ronde van Frankrijk gewonnen. De Australiër troefde in een spannende sprint bergop drievoudig Tourwinnaar Alberto Contador af. De Spanjaard wilde zich met een ritzege revancheren voor een dramatische Tour-start, maar kwam net tekort. Alexandre Vinokoerov werd op de steile Mûr-de-Bretagne derde. Gilbert werd uiteindelijk vijfde.

Gilbert maakte in de finale een opvallende keuze door achter zijn ploeggenoot Jurgen Van den Broeck aan te rijden. In het kielzog van de jarige Gilbert (29) slopen echter ook Evans en Contador mee. De Belgische heerser van het voorjaar moest de extra inspanning bekopen met een nederlaag. Met zijn zege bevestigde Evans – die in volle finale nog met materiaalpech te kampen kreeg – nog maar eens zijn uitstekende vorm. De vraag is nu of hij deze vorm kan doorzetten naar het (hoog)gebergte.

Gesink

Robert Gesink moest na een versnelling van Contador – op 1,5 kilometer van de meet – passen en verloor uiteindelijk acht seconden op de groep met concurrenten als Contador, Evans, Vinokoerov, Van den Broeck en Samuel Sanchez. Ploegmaten Lars Boom en Bauke Mollema zorgden ervoor dat Gesink op de voorste rij aan de klim kon beginnen. Thor Hushovd blijft de drager van de gele trui. De Noorse wereldkampioen kwam over de streep in dezelfde groep als Evans.

Vacansoleil

Na de vluchtpoging van Lieuwe Westra (zaterdag), de tweede plaats van sprinter Romain Feillu (maandag) liet Vacansoleil zich ook dinsdag weer aan het front zien. Johnny Hoogerland trok na negen kilometer – in de Bretonse regen – ten strijde met de Fransen Jeremy Roy en Blel Kadri en de Spanjaarden Imanol Erviti en Gorka Izagirre. De maximale marge van het vijftal bedroeg zo’n vijf minuten. Knechten van BMC (voor Evans) en Omega Pharma-Lotto (voor Gilbert) hielden de vluchters voortdurend binnen handbereik. Op de Cote du Laz sprokkelde Hoogerland het enige puntje voor de bergtrui, later liet hij zich terugzakken in de kopgroep. Vlak voor de slotklim op de Mûr-de-Bretagne werden de vluchters gegrepen. Evans maakte het werk van zijn ploeg BMC fraai af.

Tyler Farrar heeft de derde etappe in de Tour gewonnen. De Amerikaan was op de dag dat in zijn land Onafhankelijkheidsdag wordt gevierd, de snelste in de massasprint. Achter de sprinter van Garmin-Cervélo, die zijn eerste ritzege boekte in de Ronde van Frankrijk, kwam Romain Feillu van de Nederlandse Vacansoleil-DCM-formatie net te laat. José Joaquin Rojas (Movistar) finishte als derde. De gele trui blijft om de schouders van Thor Hushovd (Garmin-Cervélo).

Compleet peloton

Met de Noor Hushovd in de leiderstrui begon het nog complete peloton om 12.44 uur in Olonne-Sur-Mer aan de derde rit in de Tour. Op hun 198 kilometer lange weg naar de finish in Redon hoefden de renners alleen de als klim ingeschaalde Pont de Saint-Nazaire (vierde categorie) over. Niki Terpstra (Quick-Step) ging met de Franse renners Mickaël Delage (FDJ) en Maxime Bouet (AG2R) en de Spanjaarden José Iván Gutiérrez (Movistar) en Rubén Pérez (Euskaltel) al na twee kilometer koers op avontuur. De vijf hadden al snel een voordelige marge van acht minuten te pakken, maar veel verder liet het door Hushovds Garmin-ploeg geleide peloton het niet komen. Het tempo van de achtervolgende meute vloog omhoog bij de puntensprint, waar Mark Cavendish zich de snelste van het peloton toonde, maar later samen met Hushovd gediskwalificeerd werd.

Pont de Saint-Nazaire

De voorsprong van de kopgroep slonk vervolgens razendsnel. Op de Pont de Saint-Nazaire, met nog 55 kilometer voor de boeg, bedroeg de voorsprong nog maar twee minuutjes en wisten de vijf dat er alleen nog een prijs te verdienen was voor de strijdlustigste renner. Vladimir Karpets (kopman van Katjoesja) en Sandy Casar (kopman FDJ) raakten op de brug over de Loire samen met enkele andere coureurs achterop. Door het trage tempo in het peloton, dat de vijf op kop nog eventjes liet spartelen, konden zij toch weer aansluiting vinden bij de grote groep. Terpstra, Bouet en Pérez werden na 183 kilometer ingelopen door het peloton. De net daarvoor weggesprongen Gutiérrez en Delage geloofden nog in hun kansen, maar werden na 190 kilometer eveneens gegrepen.

Gedrang

Op drie kilometer van de finish probeerde Marco Marcato (Vacansoleil) nog weg te komen, maar het pak had de Italiaan ruim voor de laatste kilometer weer te pakken. Het enorme gedrang in de slotkilometer eiste zijn tol. Cavendish, de absolute favoriet voor de dagzege, was het voornaamste slachtoffer; hij kon zich niet meer mengen in het gevecht om de zege. Farrar zat plotseling in een zetel en al kwam Feillu nog akelig dichtbij, de Amerikaan liet zich het buitenkansje op de Fourth of July, de nationale feestdag in zijn vaderland, niet meer ontnemen. “Een mooiere dag voor mijn eerste zege in de Tour kan ik me niet wensen”, jubelde Farrar. “En met Thor in het geel is het succes van Garmin compleet.”

Garmin-Cervélo en Thor Hushovd zijn de dagwinnaars in de Tour. Andy Schleck pakte weer tijd op Alberto Contador. De Amerikaanse formatie van Hushovd, die de gele trui overneemt van Philippe Gilbert, en Ryder Hesjedal klokte de snelste tijd in de ploegentijdrit van 23 kilometer in Les Essarts. Achter Garmin-Cervélo gaven Team Sky (0.04), BMC (0.04) en Leopard Trek (0.05) slechts seconden toe. Rabobank reed met Robert Gesink een verdienstelijke race tegen de klok. De Nederlandse formatie werd zevende op twaalf tellen van Garmin. Vacansoleil-DCM gaf 1.15 toe en werd twintigste.

Schleck – Contador

Na de eerste etappe, waarin Contador al 1.14 moest toegeven op Andy Schleck, is het verschil tussen de twee topfavorieten verder opgelopen. Saxo Bank klokte 25.16, 24 seconden langzamer dan Schleck.

Angelsaksische ploegen

De uitslag van de ploegentijdrit bevestigde de verwachtingen, namelijk dat die door de Angelsaksische ploegen gedomineerd zou gaan worden. De nummers één en twee (Garmin-Cervélo en BMC) en de nummers vijf en zes hebben Amerikaanse licenties en nummer drie Team Sky is een Britse formatie. Dat Leopard Trek van de broers Fränk en Andy Schleck als vierde eindigde, was vooral de verdienste van de Zwitserse locomotief Fabian Cancellara. Naast Rabobank, dat slechts twaalf seconden toegaf, verloren alle ploegen een halve minuut of meer.

Philippe Gilbert heeft de chaotische openingsrit in de Tour de France gewonnen. Alberto Contador verloor tijd. De Belgische kampioen van Omega Pharma-Lotto was oppermachtig op de laatste col en bleef de Australiër Cadel Evans ruim voor. De finale werd ontsierd door twee valpartijen in de laatste tien kilometer. Daardoor viel het peloton uiteen. Wat overbleef was en groep van circa dertig renners. Tour-favoriet Contador zat daar niet bij, net als onder anderen Samuel Sánchez en Bauke Mollema. Fabian Cancellara sprong kort voor de streep weg, waarna Gilbert erop en erover ging.

Westra opent bal in 98ste Tour

Na een parade over de kasseien van de Passage du Gois begonnen de 198 renners rond 13.00 uur aan de 98ste editie van de Tour de France, een rit over 191,5 kilometer met de finish op de Mont des Alouettes. Direct na de officiële start sprongen Lieuwe Westra en de Franse renners Jérémy Roy en Perrig Quémeneur weg. Met een marge van ruim zes minuten kon het trio eventjes de hoop koesteren dat ze deel uitmaakten van de beslissende vluchtgroep, maar al rap was duidelijk dat ze eerder de speelbal van het afwachtende peloton waren. Roy pakte na 87 kilomter koers de volle buit (twintig punten) bij de enige tussensprint, voor Westra. Het peloton, met Tyler Farrar voorop, had daar drie minuten achterstand.

Contador slachtoffer valpartij

Behoudens een valpartij met de Belg Jurgen van der Walle, gebeurde er lang niets. De drie op kop behielden een kleine marge op het peloton, dat vrolijk keuvelend de zaak vooralsnog op zijn beloop liet. Op achttien kilometer van de streep werden de drie, die 173 kilometer op kop hadden gereden, in de boezem van het peloton opgenomen. Door de hoge snelheid bleef de meute bijeen, maar de karavaan werd in stukken uiteen gereten door valpartijen op tien kilometer en op drie kilometer van de finishlijn. Tourfavoriet Alberto Contador zat niet in de voorste, ongeveer dertig man tellende, groep en ook topsprinter Farrar ontbrak in de voorste gelederen toen de slotklim in beeld verscheen.

Gilbert oppermachtig in finale

Met een machtige versnelling spoot Fabian Cancellara op de slotklim weg en al gauw had hij vijftig meter te pakken. De Belg Philippe Gilbert, de favoriet voor de dagzege, vloog achter hem aan en had de Zwitser al snel te pakken. Even keek hij daarna achterom, waarna hij met een tweede jump de zege veiligstelde. Cadel Evans eindigde voor Thor Hushovd als tweede. Cancellara viel stil en vond zichzelf pas terug op de achttiende plaats. Contador en Samuel Sanchez liepen door de val op negen kilometer 1.20 tijdverlies op. Robert Gesink, Andy Schleck, Bradley Wiggins en Ivan Basso vielen na de valpartij op drie kilometer terug en kregen daarom de tijd van het eerste peloton (+0.06) toegewezen.

Bauke Mollema reed lek. De weg liep omhoog, de groep was uitgedund en Mollema voelde dat er onder hem lucht ontsnapte.

 

Ziedend

Waarom het risico lopen een hele ploeg (Rabobank) ziedend maken, twee weken voor de Tour? Een ploeg nota bene die jou straks had kunnen bijstaan in het verslaan van die Contador, die jullie plaats innam bij Saxo Bank. Altijd fijn als Robert Gesink, Laurens ten Dam, én, mind you, een stel Spanjaarden én Mollema ook jouw belang dienen, zich verschuilend achter het belang van Gesink. Tenminste, dat zou ik denken. Of denkt Leopard genoeg te hebben aan haar eigen renners en aan de steun Lotto, nadat de twee broers Schleck toch vrij eenvoudig Philippe Gilbert lieten winnen in Luik-Bastenaken-Luik? Ik bedoel, zo groots is de vorm van Andy Schleck volgens mij niet, gezien zijn 16e plaats in de Zwitserse eindrangschikking.

Nederlandse etappezege

Nu zal het wel heel gek moeten lopen in Frankrijk wil Rabo ook maar in overweging nemen iets te doen voor de Luxemburgse ploeg. De kans lijkt mij zelfs aannemelijker dat Rabobank (met de drie Spanjaarden Luis León Sanchez, Juan Manuel Garate en Carlos Barredo) onderweg ergens een alliantie sluit met Contador. Ook niet gek, bezien vanuit Nederlands oogpunt trouwens. Het zou zomaar eens de eerste Nederlandse etappezege kunnen opleveren sinds Pieter Weening in 2005. Mollema ondertussen, die kon niet geloven wat er was gebeurd. Na de aankomst zei hij tegen een verslaggever van Sky News. ‘We zullen dit niet vergeten zijn in de Tour.’’ Wraak. Heerlijk.

Edwin van der Sar heeft zijn imposante carrière niet kunnen bekronen met de ‘Cup met de Grote Oren’. De doelman werd vanavond met Manchester United op zijn nummer gezet door een flitsend Barcelona. Onder aanvoering van een bij vlagen weer weergaloze Lionel Messi werd het op Wembley 3-1 voor de Spaanse superploeg.

En dus besloot Edwin van der Sar een prachtige loopbaan niet met een derde winst Champions League. Dat was jammer voor de veertigjarige doelman, die zijn vijfde finale van het belangrijkste toernooi voor clubteams van de UEFA echter meer dan verdiend verloor. Barcelona domineerde nagenoeg van de eerste tot laatste minuut. Het was een wonder dat Manchester United nog met een gelijke stand kon gaan rusten (1-1). Barcelona nam na vijf minuten het initiatief op een kolkend Wembley en stond dat niet meer af. Geheel volgens de door alles en iedereen bewierookte huisstijl werd de tegenstander naar de eigen speelhelft verwezen. Tikje van Xavi, balletje van Andres Iniesta en maar wachten op een kans voor een steekpass op de snelle spitsen Lionel Messi, Pedro of David Villa. Na enkele fraaie maar mislukte pogingen was het na 27 minuten wel raak. Iniesta vond Xavi, die oog hield voor Pedro. Keeper Edwin van der Sar van Manchester bewoog naar rechts en zag de bal aan zijn linkerkant het doel in rollen: 0-1. Na de verdiende openingstreffer had het er even van weg dat Manchester United onder de voet werd gelopen. Ook Wayne Rooney zag de kampioen van Engeland wankelen. De vedette besloot zijn dolende ploeg bij de hand te nemen. De spits combineerde na 34 minuten met Ryan Giggs, die overigens buitenspel stond, en schoot de gelijkmaker achter de kansloze doelman Victor Valdes (1-1). Manchester United haalde met een gelijke stand de rust omdat Messi in de 42e minuut één van de mooiste aanvallen van de wedstrijd net niet de beloning kon geven die het verdiende. Ook in de tweede helft figureerde Manchester United in het belangrijkste spektakelstuk van het Europese clubvoetbal van dit seizoen. Met zijn beste redding van de wedstrijd behoedde Van der Sar zijn ploeg in de 52e minuut nog voor een treffer van Bruno Alves. De veertigjarige keeper had twee minuten later geen antwoord op een schot van Messi (2-1), die alweer zijn twaalfde treffer van dit seizoen in de Champions League mocht bejubelen. Het Argentijnse wonderkind evenaarde het record dat Ruud van Nistelrooij in de voetbaljaargang 2002/2003 in het shirt van Manchester United vestigde. Van der Sar kwam met de schrik vrij na een geniaal hakballetje van Messi en voorkwam ook nog treffers van Iniesta en Xavi. Hij was na 69 minuten kansloos op een prachtig schot van David Villa (3-1). Het werd een prachtige avond voor FC Barcelona, waarbij Ibrahim Afellay in de 92e minuut nog mocht invallen.